Vingerhoedskruid in soorten.

Digitalis, weegbreefamilie.

Vingerhoedskruid kent vrijwel iedereen als oude tuinsoort. Vroeger had iedereen hem in de tuin. Zaait makkelijk, doet het op heel veel plekken, bloeit prachtig… wat wil je nog meer

Maar het is ook plant die echt thuis hoort in onze omgeving. Dan toch voornamelijk als bosrandplant. Op open plekken, langs paden en op plekken waar bomen gekapt zijn of door een storm omgevallen of waar brand geweest is.

Ook bleek dat de plant bijzonder geneeskrachtig te zijn. Nog niet in de middeleeuwen. Althans, toen werd hij aangeprezen als algemeen versterkend middel. Dat kan deels wel kloppen. Als je hartritme stoornissen hebt zorgt vingerhoedskruid voor een regelmatiger hartslag en dat is “versterkend” als je last hebt van die stoornis. Als je het regelmatig gebruikt wordt de hartstimulans zo “goed” dat je daar last van gaat krijgen en er ook aan dood kunt gaan. Dat duurt tientallen jaren en aangezien men in die tijd niet echt oud werd, 40 jaar was al heel wat, merkte men dat niet zo erg. Later kwam men achter de werking en daarom geeft men het nu alleen aan oudere mensen. De werking is namelijk onomkeerbaar dis als de probleemtijd verder weg ligt dan de levensverwachting kun je het geven.

Dat vingerhoedskruid dan ook “erg giftig” is is sterk overdreven. Je hoeft niet direct je handen te wassen en als je er iets per ongeluk van binnen krijgt is het niet fataal. Als je het iedere dag zou eten dan zou je er over een jaar of 20 wel heel veel last van kunnen krijgen en gebruik het dus maar niet als groente…

Vingerhoedskruid is een typische soort die bezocht wordt door grote bijen zoals hommels, maar ook andere insecten de vingerhoedjes. Ook zijn er diverse soorten die het als waardplant gebruiken. Waaronder diverse nachtvlinders en de bosrandparelmoervlinder. Een zeldzame soort voor ons gebied.

Digitalis purpurea, de meest bekende is een tweejarige soort die het ene jaar opkomt en het tweede jaar bloeit en enorm veel zaad produceert. Er is nog een soort van hier, het geel vingerhoedskruid, die tamelijk kleine gele bloemen heeft, glad blad, meerdere jaren leeft (kortlevend meerjarig, zo’n 4-5 jaar) en graag wat meer stenige, niet zure grond wil. Een soort van kalkgraslanden langs bosranden.

Er is ook nog de grootbloemige vingerhoedskruid die net buiten ons gebied groeit in midden en zuid europa, ook al in de halfschaduw en grote gele bloemen heeft en ook meerjarig is.

En dan is er ook nog een soort, wollig vingerhoedskruid, die hier vroeger geteeld werd vanwege de werkzame stof. Waar vroeger rabak gekweekt werd, bij Veenendaal en Elst (Plantage Willem III) bijvoorbeeld werd ook deze soort gekweekt en ook in tuinen kom je hem tegen. Komt uit Oost Europa en is ook kortlevend meerjarig.

Meestal hebben we het gewone vingerhoedskruid en geel vingerhoedskruid wel op voorraad op de kwekerij. De andere soms. Ze zijn allemaal best wel goed te zaaien.