De wilde lijsterbes is een algemene struikvormige of boomvormige plant van hier. Echt overal wel te vinden maar vooral in bosranden en lichte bossen waar hij onderdeel van de struiklaag is maar ook op heides en andere open plekken waar hij, vaak door begrazing, een boomvormig uiterlijk krijgt. Hij was een van de eerste struiken die na de laatste ijstijd zich hier vestigde.
Hij groeit op droge grond, soms heel arm, soms wat rijkere grond maar ook op nattere grond hoewel hij slecht tegen extreem natte grond kan, wat dan wel apart is want ik heb ze ook in moerasbosjes hier in de Vechtstreek zien floreren.
Hij kan uiteindelijk wel 20 meter hoog worden maar kan ook makkelijk in toom gehouden worden in tuinen, door middel van snoei. Dat vinden sommige mensen maar niks maar ook in de natuur wordt gesnoeid, alleen dat noemen we dan vraat. Grote grazers en kleine grazers genoeg.
De lijsterbes bloeit in het voorjaar en heeft oranjerode bessen die graag door vogels gegeten worden. De bessen kunnen wij ook eten maar zijn heel sterk van smaak. Heel bitter en zuur. Daarom wordt er vaak een gelei van gemaakt die in het noorden en oosten van Europa vooral gegeten wordt bij wild om de vaak sterke smaak van wilde te maskeren. De gelei is “bijna lichtgevend” oranje.
De bloemen worden bezocht door tal van insecten, bijen, vliegen en dergelijke.
De wilde lijsterbes is waardplant voor ontzettend veel organismen op de site van plantparasieten tel je zo al 250 soorten (en dan nog zonder de vogels en blad en schorseters zoals grote grazers), waaronder groot geaderd witje (verdwenen uit Nederland maar lijkt terug te komen) en geelbruine bandspanner.
Kwekerij Flora voor Fauna 